Stopniowanie przymiotników w angielskim na pierwszy rzut oka wydaje się proste. I często rzeczywiście takie jest. Problem zaczyna się wtedy, gdy trzeba szybko napisać formę typu bigger, thinnest albo fatter i nagle pojawia się pytanie:

czy tutaj podwajamy ostatnią literę, czy nie?

Właśnie w takich sytuacjach świetnie sprawdza się moja metoda, czyli zasada OREO. To prosty, obrazowy sposób, który pomaga zapamiętać pisownię raz na zawsze — zarówno uczniom szkoły podstawowej, licealistom, jak i wszystkim osobom uczącym się angielskiego, przygotowującym się do sprawdzianu, kartkówki, egzaminu ósmoklasisty czy matury z angielskiego.

Na początek: jak w ogóle działa stopniowanie przymiotników w angielskim?

Zanim przejdziemy do zasady OREO, warto uporządkować podstawy.

W języku angielskim przymiotniki dzielimy roboczo na:

1. Przymiotniki krótkie

Najczęściej są to przymiotniki jednosylabowe (lub dwusylabowe zakończone na -y np. happy).

Przykłady:

• big – duży

• small – mały

• fast – szybki

Takie przymiotniki stopniujemy zwykle przez dodanie:

• -er w stopniu wyższym

• -est w stopniu najwyższym

Na przykład:

• small – smaller – the smallest
  mały – mniejszy – najmniejszy

• fast – faster – the fastest
  szybki – szybszy – najszybszy

• long – longer – the longest
  długi – dłuższy – najdłuższy

2. Przymiotniki długie

To najczęściej przymiotniki dwu- i wielosylabowe.

W ich przypadku nie dodajemy zwykle -er / -est, tylko używamy:

• more w stopniu wyższym

• the most w stopniu najwyższym

Na przykład:

• beautiful – more beautiful – the most beautiful
  piękny – piękniejszy / bardziej piękny – najpiękniejszy

• important – more important – the most important
  ważny – ważniejszy / bardziej ważny – najważniejszy

• comfortable – more comfortable – the most comfortable
  wygodny – wygodniejszy – najwygodniejszy

3. Przymiotniki nieregularne

Tutaj trzeba po prostu znać formy.

Najważniejsze przykłady:

• good – better – the best
  dobry – lepszy – najlepszy

• bad – worse – the worst
  zły – gorszy – najgorszy

• far – farther/further – the farthest/the furthest
  daleki – dalszy – najdalszy

Mały niuans: farther czy further?

To pytanie bardzo często pojawia się przy nauce stopniowania.

Obie formy są poprawne, ale często rozróżnia się je tak:

• farther / the farthest – częściej przy fizycznej odległości
  np. My house is farther from school than yours.
  Mój dom jest dalej od szkoły niż twój.

• further / the furthest – często w znaczeniu dalszy, dodatkowy, kolejny, nie tylko dosłownym
  np. For further information, visit our website.
  Aby uzyskać dalsze informacje, odwiedź naszą stronę.

W praktyce, zwłaszcza we współczesnym angielskim, further jest bardzo częste i bywa używane też szerzej. Dobrze jednak znać ten niuans, szczególnie jeśli przygotowujesz się do matury z angielskiego albo chcesz pisać bardziej świadomie.

Zasada OREO – kiedy podwajamy ostatnią spółgłoskę?

No właśnie. Przechodzimy do sedna.

Przy niektórych przymiotnikach jednosylabowych przed dodaniem końcówki -er albo -est trzeba podwoić ostatnią spółgłoskę.

Na przykład:

• big – bigger – the biggest

• thin – thinner – the thinnest

• fat – fatter – the fattest

I tu wchodzi właśnie moja zasada OREO.

Na czym polega zasada OREO?

Patrzymy na trzy ostatnie litery przymiotnika i sprawdzamy, czy układają się w schemat:

spółgłoska – samogłoska – spółgłoska

czyli:

• spółgłoska = czekoladowy herbatnik

• samogłoska = krem (a, e, i, o, u)

• spółgłoska = czekoladowy herbatnik

Stąd nazwa OREO.

Jeśli końcówka wyrazu ma układ:

spółgłoska + samogłoska + spółgłoska,
to podwajamy ostatnią literę, zanim dodamy -er albo -est.

Krok po kroku: jak zastosować zasadę OREO?

1. Sprawdź, czy przymiotnik jest krótki

Chodzi o przymiotniki jednosylabowe: big, nice, thin, thick, cool, tall, itd.

2. Popatrz na trzy ostatnie litery

Sprawdź, czy masz układ:

spółgłoska – samogłoska – spółgłoska

3. Jeśli tak – podwój ostatnią spółgłoskę

I dopiero wtedy dodaj:

• -er

• -est

Przykłady z tłumaczeniem

big – duży

Układ: b-i-g
spółgłoska – samogłoska – spółgłoska

Dlatego:

• big – bigger – the biggest
  duży – większy – największy

thin – chudy / cienki

Układ: h-i-n na końcu wyrazu
Też pasuje do wzoru.

Dlatego:

• thin – thinner – the thinnest
  chudy / cienki – chudszy / cieńszy – najchudszy / najcieńszy

fat – gruby / tłusty

Układ: f-a-t

Dlatego:

• fat – fatter – the fattest
  gruby / tłusty – grubszy / tłuściejszy – najgrubszy / najtłustszy

sad – smutny

Układ: s-a-d

Dlatego:

• sad – sadder – the saddest
  smutny – smutniejszy – najsmutniejszy

hot – gorący

Układ: h-o-t

Dlatego:

• hot – hotter – the hottest
  gorący – gorętszy – najgorętszy

fit – wysportowany / w dobrej formie

Układ: f-i-t

Dlatego:

• fit – fitter – the fittest
  bardziej wysportowany – najbardziej wysportowany

Kiedy NIE podwajamy spółgłoski?

Nie każdy krótki przymiotnik będzie miał układ OREO.

Na przykład:

clean – czysty

• clean – cleaner – the cleanest
  czysty – czystszy – najczystszy

Tu nie ma układu spółgłoska-samogłoska-spółgłoska na końcu. Tak samo jak w

fast – szybki

• fast – faster – the fastest
  szybki – szybszy – najszybszy

czy tutaj

cool – fajny / chłodny

• cool – cooler – the coolest
  fajny / chłodny – fajniejszy / chłodniejszy – najfajniejszy / najchłodniejszy

nice – miły / fajny / ładny

• nice – nicer – the nicest
  miły / fajny / ładny – milszy / fajniejszy – najmilszy / najfajniejszy

W słowie nice nie mamy układu OREO, więc niczego nie podwajamy.

Wyjątki: końcówka -w, -y i -x

Jest jeszcze ważny szczegół. Nawet jeśli w przymiotniku jednosylabowym rozpoznamy układ spółgłoska-samogłoska-spółgłoska (OREO), nie podwajamy ostatniej litery, gdy ten kończy się na:

• -w

• -y

• -x

To bardzo ważne, bo te końcówki zachowują się inaczej.

Przykłady:

slow – wolny

• slow – slower – the slowest
  wolny – wolniejszy – najwolniejszy

low – niski

• low – lower – the lowest
  niski – niższy – najniższy

new – nowy

• new – newer – the newest
  nowy – nowszy – najnowszy

grey – szary

• grey – greyer – the greyest
  szary – bardziej szary – najbardziej szary

lax – pobłażliwy / niezbyt rygorystyczny

• lax – laxer – the laxest
  pobłażliwy – bardziej pobłażliwy – najbardziej pobłażliwy

Dlaczego ta metoda działa?

Bo zamiast uczyć się każdego przykładu osobno, uczysz się wzoru.

A to ogromna różnica. Uczeń, który próbuje zapamiętać pojedynczo

• bigger

• fatter

• thinner

• hotter

• sadder

szybko się pogubi.

Ale jeśli zrozumie: „widzę układ spółgłoska – samogłoska – spółgłoska, więc podwajam ostatnią literę”, to zaczyna działać automatycznie.

Właśnie dlatego ta metoda jest skuteczna:

• dla uczniów szkoły podstawowej,

• dla ósmoklasistów,

• dla licealistów,

• dla osób przygotowujących się do matury podstawowej i rozszerzonej,

• i dla wszystkich, którzy chcą lepiej ogarnąć angielską gramatykę.

Krótkie podsumowanie

Zapamiętaj to w prosty sposób:

Podwajamy ostatnią spółgłoskę, gdy:

• przymiotnik jest jednosylabowy

• jego trzy ostatnie litery układają się w schemat: spółgłoska – samogłoska – spółgłoska

• i nie kończy się na: -w, -y, -x

Zostań ze mną, jeśli chcesz uczyć się angielskiego skutecznie.

Na stronie testyangielski.pl publikuję materiały, które pomagają zrozumieć angielską gramatykę w prosty i logiczny sposób. Pokazuję, jak uczyć się efektywnie, bez bezsensownego wkuwania, i jak przygotować się do egzaminów.

Jeśli podoba Ci się taki sposób tłumaczenia, zachęcam też do obserwowania English by Wilko w mediach społecznościowych. Publikuję tam krótsze wskazówki, zadania, testy i wyjaśnienia, które pomagają lepiej przygotować się do szkoły i egzaminów.

Znajdziesz mnie tutaj:
TikTok • Instagram • Facebook • YouTube — English by Wilko

Jeśli chcesz naprawdę zrozumieć angielski, a nie tylko go zaliczyć,
zostań ze mną na testyangielski.pl i ucz się razem ze mną.

Cheers,

Bartek Wilczyński